Ann Voskamp: 'Waardigheid en menselijkheid zijn niet afhankelijk van geografie of nationaliteit.'

Verhaal | 08-10-2018Annemarie van den Berg

Gebrokenheid is voor bestseller auteur Ann Voskamp onlosmakelijk verbonden met haar geloof. Ze zoekt gebroken mensen op, zoals de Syrische vrouw die slachtoffer was van jarenlange verkrachtingen, en laat zichzelf breken door de nood in de wereld. ‘Wij leven in het Westen en ontvangen zoveel. Als wij niet riskeren wat we hebben, dan zijn we misschien wel levende doden.’  

Voor bezoekers die je nog niet kennen: Welke drie dingen zou je over jezelf willen vertellen? 

‘Als mede-oprichter van ‘We welcome refugees’ zijn we gepassioneerd voor het opkomen voor gemarginaliseerden en verdrukten. Als gezin hebben we een jaar lang twee vluchtelingengezinnen financieel en emotioneel gesteund, zodat ze een goede start konden maken in Noord-Amerika.  

Gerechtigheid ziet er voor mij uit als familie. En dat is zoveel meer dan een bloedband.

Daarnaast ben ik auteur van ‘One Thousand Gifts’ en ‘The Broken Way’. Ik geloof dat we heel veel ontvangen. We mogen dankbaar zijn voor wat we ontvangen en het dan als brood uitdelen aan een gebroken wereld. Het meest krachtige woord ter wereld is: ‘Geven’. God had de wereld zo lief, dat hij zijn Zoon gaf!’ Als we zo gaan leven: dankbaar voor wat ons gegeven is en zelf durven leven als gebroken mensen, dan worden wij een gift aan de wereld. 

Ook ben ik moeder van 7 kinderen: 6 biologische kinderen en een adoptiekind uit China. Ik geloof vanuit het diepst van mijn hart dat er niet zoiets is als ‘andermans kinderen’. We zijn allemaal Gods kinderen en we moeten voor elkaar zorgen.’ 

Wat roept het woord gerechtigheid in jou op? 

‘Een maand geleden vierden we de vierde verjaardag van onze Chinese dochter. Toen ze de kaarsjes uitblies, keek ik de tafel rond. Ik zag het bonte gezelschap van drie zusjes, Sham, Rose, Rama, en hun broertje Mohammad uit het Midden-Oosten, geboren in de horror van Allepo in Syrië. Aan de andere kant van de tafel keek ik in de stralende ogen van drie Afrikaanse broertjes: Raphael, Mohammed en Usman die werden geboren in een stoffig vluchtelingenkamp in Osire, in Namibië. En daartussen weer onze 6 blauwogige kinderen, geboren uit Nederlandse immigranten, allen met Hebreeuwse namen.  

We zijn allemaal Gods kinderen en we moeten voor elkaar zorgen.

 

Gerechtigheid ziet er voor mij uit als familie. En dat is zoveel meer dan een bloedband. Toen we tot over onze oren in het papierwerk zaten om onze jongste dochter uit China te adopteren, hadden we ook veel papierwerk voor het Syrische gezin dat we sponsoren. Binnen een paar maanden kwam zowel onze dochter als het Syrische gezin ‘thuis’. En dat is het precies: ze kwamen thuis. We zijn geen familie omdat we dezelfde achternaam dragen, maar omdat we hetzelfde beeld van God dragen. Niet omdat we dezelfde nationaliteit hebben, maar omdat we allemaal delen in de gastvrijheid van God. 

Wat spoort jou aan om je in te zetten voor gerechtigheid? 

'Als je nooit iemand die anders is toelaat tot je hart, dan krijg je nooit waar je hart zelf zo naar verlangt: namelijk liefde. Waardigheid en menselijkheid zijn niet afhankelijk van geografie of nationaliteit. De vraag is: Wat laten wij zien? Want er is een grote groep mensen die op basis van wie wij zijn, beslissen hoe zij tegen Jezus aankijken. Als we dit beseffen, hoe kunnen we dan niet streven naar gerechtigheid voor iedereen?’ 

Het thema dit jaar is ‘Heb je naasten lief’. Wat roept dit bij je op? 

‘Ik stond ooit in Irak oog in oog met een man die tegen mij zei: ‘Ik ben geen mens’ - een ervaring die hij deelt met talloze anderen die geboren worden op uithoeken van deze aarde waar terreur alle hoop verpulvert.  

Ik zat ooit in transportcontainers met vrouwen die op de berg Sinjar waren geweest en die aan ISIS waren ontsnapt. Ze moesten kiezen - we hebben maar twee armen, welke van je kinderen kun je dragen?

Als wij niet riskeren wat we hebben, dan zijn we misschien wel levende doden.

Ik knielde ooit neer bij een Syrische vrouw die jarenlang talloze keren verkracht werd door gemaskerde mannen en die uit pure wanhoop het hoofd van haar baby tegen een stenen muur kapotsloeg.  

Deze ontmoetingen hebben mij op heel diepe wijze gebroken. Ik geloof dat we geroepen worden om zoals de Bijbelse Esther te zijn in deze tijd. Wij leven in het Westen. We hebben zoveel ontvangen, en blijven maar ontvangen, keer op keer op keer. Als je leeft van genade, dan breek je het brood en deel je uit, aan allen die ‘buiten de muren’ zijn. Als wij niet riskeren wat we hebben, dan zijn we misschien wel levende doden.  

Onze theologie kun je het best uitdrukken in de mate waarin we gastvrij zijn. Staat onze deur open, leven wij met een open hart naar iedereen die verlangt naar een omgekeerd koninkrijk: eentje die revolutionair is en levens transformeert en letterlijk redding brengt? De opdracht van Jezus gaat zoveel verder dan de mensen in je eigen gezin, je buren of de mensen in je straat. Je naasten liefhebben, is degene liefhebben die ‘buiten de poort’ zijn - de zieken, de verachten, de gebrokenen - en hen uitnodigen: Je bent welkom hier.’